۰

گزارش نشست اندیشکده ی هرم پی

یک صد و سومین نشست از سلسله نشست های علمی، معماری، شهرسازی اندیشکده ی هرم پی به معرفی “کانون مهندسان معمار دانشگاه تهران” اختصاص یافته بود.

در این جلسه که عصر پنجشنبه ۳۱ خرداد ۱۳۹۷ برگزار شد، تعدادی از مخاطبان همیشگی این نشست ها و همچنین تعدادی از همراهان کانون حضور داشتند.

    

جلسه با پخش کلیپی در باره ی جلسات اندیشکده و با سخنان آقای دکتر محمدمهدی محمودی آغاز شد.

سپس کلیپی از فعالیت های کانون پخش شد و پس از آن، آقای مهندس افشین اخلاص پور، از اعضای هیئت مدیره ی کانون به صحبت درباره ی ماهیت وجودی و نقش و مأموریت انجمن های فارغ التحصیلی، چگونگی ارتباط اینگونه انجمن ها با دانشگاه مادر و میزان تأثیرگذاری آنها در سیستم آموزشی و ارتباط با دانشجویان و دانش آموختگان صحبت کردند.

سخنران بعدی، خانم مهندس دردانه دره، رئیس هیئت مدیره ی کانون، بودند که ضمن مروری بر پیشینه ی تاریخی کانون، کلیاتی از اهداف تشکیل کانون و شرایط فعالیت بیست و دوساله ی آن را تشریح کردند. و با طرح چند پرسش که همواره در ذهن و زبان کانونی ها بوده، به این جمع بندی رسیدند که ” باید با ایجاد هویت و حس تعلق، اعضا به این باور برسند که کانون متعلق به همۀ آنهاست و باید همگی در پیشبرد برنامه ها سهیم باشند.

دانشکدۀ هنرهای زیبا در طی بیش از ۷۰ سال، برای هر کدام از ما در بخشی از گذشته مان خانه ای بوده است که بازه ای از جوانی مان را شکل داده است. از پیش کسوتان و بزرگانِ معماریِ دانش آموختۀ این دانشکده تا جوانانی که امروز و فردا از آنجا فارغ التحصیل میشوند، در احساس تعلق نسبت به آن مشترک هستند و گوشه ای از هویت فرهنگیشان در آن فضا شکل گرفته. کانون هم می تواند و باید امتداد و استمرار این هویت و حس تعلق باشد.”

نماش فیلمی کوتاه از یکی از گردهمایی های قدیمی کانون پایان بخش قسمت اول برنامه بود.

پس از تنفسی کوتاه و پذیرایی، در فرصت باقی مانده، آقای مهندس اخلاص پور با ذکر چند محور، از حاضران خواستار همفکری و مشارکت در بحث شدند.

نحوه ی ارتباط کانون با پردیس دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران

شیوه ی ارتقای حس تعلق دانش آموختگان معمار  به کانون خودشان

مدیریت گردش مالی کانون

سیستم مدیریت فعالیت های کانون

مواردی که از جانب حاضران برای نحوه ی فعالیت کانون توصیه شد، بطور خلاصه به این شرح است:

  • نوستالژی و حس تعلق و هویت در دانشجویان دانشکده وجود دارد و دوستی های دانشگاهی بعد از فارغ التحصیلی تبدیل به دوستی های حرفه ای می شوند. چون دانشکده در شرایط کنونی ضعیف شده، بر ارتباط و وضعیت کانون هم بی تأثیر نیست.
  • کانون باید شخصیت و شأن علمی داشته باشد و با قدرت علمی با دانشکده تعامل کند.
  • کانون باید بازوی علمی/اجرایی دانشکده باشد. به عنوان نمونه، سفرهای علمی-دانشجویی را که دانشکده نمی تواند، بنا به دلایل مختلف، برگزار کند، کانون می تواند اجرا کند. همین یک فعالیت، تأثیر قابل توجهی بر ایجاد انگیزه در دانشجویان خواهد داشت.
  • نقش کانون در آموزش، تبادل تجربه است. دور هم بودن اتفاق بوجود می آورد و موجب ارتباط و تجربه و آموزش می شود. کانون باید پاتوقی باشد برای این محفل ها و دورهمی ها…
  • اهداف بزرگ دست نیافتنی هستند. باید اهداف کوچک و کارهای شدنی ولی جذاب را دنبال کنیم.

برای دیدن آرشیو این نشستها به اینجا مراجعه کنید.

پاسخ دهید

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

8,254 Spam Comments Blocked so far by Spam Free Wordpress

فارسی سازی قالب تم وردپرس